JIBCLASSIC

ฉันร้องไห้ในขณะที่ฉันเขียนบล็อกเรื่องนี้อยู่

นึกย้อนทุกประโยคที่ได้ยินได้ได้ฟังมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

ประโยคที่ฉันพูดกับตัวเองในตอนนั้น "ฉันฟังเธออยู่คนดี" ฉันตั้งใจฟัง

ความเสียใจถาโถมไม่เพียงแต่ความหมายในประโยคแต่เป็นทุกน้ำเสียงที่สาดใส่ฉัน

 

 

เราก็เป็นเพียงแค่มนุษย์ มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก

แต่ฉันรู้สึกหดหู่ในความเป็นมนุษย์เยี่ยงฉัน

หรือฉันอาจจะโดนกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่เหลือความเป็นมนุษย์ไปแล้วก็ได้

 

น้ำตายังไม่หยุดไหล....

เมื่อเริ่มเข้าใจว่าตัวเองกำลังเสียใจอยู่ความเหงาวังเวงเริ่มเข้ามามีส่วนร่วมทำให้คืนนี้ดูเลวร้ายลงไปอีก

 

 

 

 

 

คืนนี้จะหลับตาลงยังไงกัน

 

ฉันไม่มีใครที่จะพูดเรื่องพวกนี้ด้วยได้ นอกจากตัวเองและบล็อกนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดพลางคิดทบทวนเรื่องราวในชีวิต 

สมองทำงานเป็นลูป วนซ้ำไปซ้ำมา่

บางทีบางครั้งฉันรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการเป็นมนุษย์

ความผิดพลาด นำมาซึ่งความทุกข์

เข้มแข็งและให้กำลังใจตัวเองเวลาที่ความผิดพลาดคอยหลอกหลอน

หลายครั้งเสียใจกับการถูกปิดกั้น เมื่อทบทวนแล้วว่า

แท้จริงเราอาจไม่ต้องการโอกาสจากใครมากมาย เพราะโอกาสที่สำคัญและมีค่าที่สุดคือ..

(((การให้โอกาสที่ให้กับตัวเอง)))

ให้ตัวเองได้มีโอกาส "แก้ไขอดีตได้ด้วยการทำปัจจุบันให้ดีกว่าที่ผ่านๆมา"

 

 

 

คืนนี้ก็เหมือนทุกคืน ภาวนาให้ชีวิตหมดเรื่องร้าย

ให้ความสุขที่มีกลับมาปลอบประโลมจิตใจบ้างบางครั้ง

ให้ความสุขที่มีเป็นเชื้อเพลิงที่คอยเติมให้ใจฉันเข้มแข็งในวันที่ความทุกข์ทำร้ายกัน

 

 

 

 

JIBCLASSIC*________________________________________________

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                             -JIBCLASSIC-